<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
<channel><generator>iloblog 1.0</generator><title>Barts schrijfsels Feed</title><link>http://bartsgemeenteblog.play-time.nl/</link><description></description><item><title>Alles is politiek</title><link>http://iloapp.play-time.nl/blog/bartsgemeenteblog?Home&amp;post=162</link><description><![CDATA[ Gisteravond zat ik in het Theater aan het Vrijthof. Het jaarlijkse Vastelaovendsconzèr van het LSO was weer groots. Uiteraard was ik weer één van de jongste bezoekers. Terwijl mijn eigen haar al her en der begint te grijzen, was ik wederom onder de indruk van de overmaat aan grijze hoofden in de zaal. Af en toe blonk er een kaal hoofd tussen, maar het was overwegend grijs. Maar daar wilde ik het niet over hebben. Het is hier in Limburg inmiddels niet meer verrassend dat je constant omringd wordt door 65-plussers. Zelfs in studentenstad Maastricht domineren ze het straatbeeld.  Waar ik wel over wilde hebben is de politiek. Vandaag zijn er verkiezingen voor de provinciale staten. In de media worden we gebombardeerd met kreten, argumentaties en meningen die ons iets over de politieke stand van het land willen meegeven. Ons willen beïnvloeden. En nu zat ik dus in het theater. Ontspannen, in een comfortabele stoel, te luisteren naar de prachtige muziek van het LSO en te kijken naar de ontzettend grappige cabareteske taferelen op het podium. Ik vergat het politieke geneuzel en droomde alvast vooruit naar de vastelaovend. Totdat de presentator een opmerking maakte over het voortbestaan van het LSO. En de plannen van, ik meen de provinciale VVD, om het orkest samen te voegen met Brabants orkest.  Ineens kreeg ook dit optreden, waarvan ik vermoed dat iedereen er van zou genieten, een politieke lading. Niet om wat de presentator zei, maar vanwege de politieke tweedeling die als een zwaard van Damocles boven alle maatschappelijke activiteit lijkt te hangen. Genieten van muziek? Of is het elitair luisteren naar een gesubsidieerd muzikantencollectief? Een wandeling door het bos? Of is het een statement dat ik de EHS wil behouden?  Binnen mijn wereldbeeld zijn politieke constellaties en de bijbehorende bureaucratieën bedoeld als smeerolie van de maatschappij. Natuurlijk is dat naïef, zeker als je Kafka hebt gelezen, maar toch, diep van binnen hoop ik altijd een deel van mijn leven te kunnen leven zonder inmenging van mensen die het goed met me voor hebben. En het andere deel loopt soepel omdat we daar collectieve oplossingen voor hebben georganiseerd. Die tijd is in Nederland definitief voorbij. Het politieke discours begint het maatschappelijke leven te laten vastlopen. Geen smeerolie, maar roest  
 ]]></description><pubDate>Wed, 02 Mar 2011 09:52:47 +0100</pubDate><category>Politiek</category></item><item><title>Losse eindjes</title><link>http://iloapp.play-time.nl/blog/bartsgemeenteblog?Home&amp;post=161</link><description><![CDATA[  
 - Als ik door de Hofstad loop, het maakt niet uit op welk tijdstip, zie ik overal mannen met oortjes. Ze dragen een donkerblauw uniform en ademen hun borst altijd ver naar voren. Ze zijn er voor de veiligheid zegt het logootje op hun mouw. Maar bijna altijd staan ze koffie te drinken. 
 
   
 
 - Van sommige vrouwen die ik passeer zou ik willen dat ze een hoofddoek droegen. Of beter een niqaab. 
 
   
 
 - Een stelletje zit op een bankje aan de hofvijver. Het vriest, maar de verliefdheid lijkt hen warm te houden. Aan hun kleding te zien, hebben ze net een kantoorgebouw verlaten. Nu draaien ze een flinke joint, recht tegenover het Torentje. Toch mooi, die vrijheid in Nederland. 
 
   
 
 - Ik zou best wel eens even geen mening willen hebben. Mag dat in Nederland? 
   
 ]]></description><pubDate>Wed, 23 Feb 2011 20:23:14 +0100</pubDate><category>Zinloos geschrijf</category></item><item><title>Maandagochtend in Nederland</title><link>http://iloapp.play-time.nl/blog/bartsgemeenteblog?Home&amp;post=160</link><description><![CDATA[  Kranten, politici van rechts en van links, twitteraars en
bloggers willen mij laten geloven dat Nederland op de rand van de afgrond
balanceert: het fatsoen is weg, de zwakkeren betalen de rekening, het milieu
verwoest de economie, honderd boerka’s zijn erger dan honderdduizend
mishandelde koeien, onze veiligheid is ons grootste goed en onze vrijheid loopt
gevaar. Ik lees en hoor het allemaal, wordt er somber van. 

 Intussen fluiten de vogels in de tuin een concert. En de
kogels om de oren van Libische demonstranten. 
 ]]></description><pubDate>Mon, 21 Feb 2011 10:56:49 +0100</pubDate><category>Zinloos geschrijf</category></item><item><title>Pikken in het kippenhok</title><link>http://iloapp.play-time.nl/blog/bartsgemeenteblog?Home&amp;post=159</link><description><![CDATA[  Ik maakte net de kippenhokken schoon. Het was nodig, want te lang uitgesteld. Ik schepte het met stront vermengde en naar ammoniak stinkende zaagsel in een emmer. Prompt kwamen twee kippen binnengestormd en begonnen als dollen in hun eigen uitwerpselen te pikken. Dat doen ze wel vaker, maar nu verbaasde het me ineens. Voordat ik kwam zaten ze lekker in de ren. Onder een flets februarizonnetje pikten ze in de bodem op zoek naar een worm of een verdwaalde graankorrel. Dat snap ik. Lekker scharrelen en de wereld om je heen negeren. Al die tijd lag die puinhoop die ik nu opruimde in hun hok. Ze keken er niet naar om, nooit. Ze gaan normaal alleen naar binnen om een ei te leggen en te slapen. En nu kwam ik in hun poep scheppen en vielen ze ineens gretig aan op hun derrie. Onbegrijpelijk. Nu begrijp ik wel vaker iets niet en dan kan ik met wat inlevingsvermogen toch een verklaring vinden. Maar dit kippengedrag gaat mijn pet te boven, ik kan me kennelijk niet inleven in mijn gevederde vriendinnen. Waarom laat je iets - een puinhoop - tijdenlang onaangeroerd liggen en begin je er ineens op los te pikken. Het leek werkelijk helemaal nergens op wat de dames deden. Maar ze waren wel heel vastberaden. En ineens, terwijl ik dat tafereel observeerde, moest ik aan Mark en Maxime denken. Ook dat begreep ik niet direct. 
 ]]></description><pubDate>Sat, 12 Feb 2011 16:05:58 +0100</pubDate><category>Gebeurtenissen</category></item><item><title>zelforganisatie in Egypte</title><link>http://iloapp.play-time.nl/blog/bartsgemeenteblog?Home&amp;post=157</link><description><![CDATA[  Vanochtend op AlJazeera zag ik een krioelend en ontwakend Tahrir plein. Mensen zorgen voor eten, medicijnen als dat nodig is, voor elkaar. Zelforganisatie. Bestuurskundigen in Nederland hebben vaak hun mond er van vol, als het gaat om het organiseren van publieke voorzieningen. Op dat verre mediterrane plein gebeurt het gewoon, zonder theoretische concepten. Gewoon, omdat mensen streven naar welzijn en heel goed snappen dat je elkaar daarvoor nodig hebt.  
   
 Er schijnt daar in Egypte ook nog een regering te zijn, met een heuse dictator. Maar wat heeft die nog te vertellen? Hij heeft geweldsmiddelen in handen, de politie en het leger (van de laatste is het nog maar afwachten of ze naar hem zullen luisteren). Verder zit die regering er op dit moment pro forma. De mensen hebben zichzelf georganiseerd, behalve de constante dreiging van geweld loopt het. Zou het ook blijven lopen zonder regering, vraag ik me dan af. In Belgie is er al lange tijd geen echte regering. Dat heeft nadelen, vooral internationaal en economisch lijken er consequenties te kunnen zijn. Maar het welzijn van de mensen is niet ineens sterk afgenomen. 
   
 Als je in de Egyptische situatie die zelforganisatie nu eens zijn gang liet gaan, zonder constant na te denken over wat het alternatief voor Mubarak zou zijn, komt het dan niet vanzelf goed? Zouden dan niet van onderop nieuwe rechtsregels worden geïntroduceerd, gericht op het welzijn? Zonder de balast van een archaïsch intolerant regime. Dat zou toch mooi zijn. 
 ]]></description><pubDate>Fri, 11 Feb 2011 11:29:36 +0100</pubDate><category>Politiek</category></item><item><title>Oude bekende</title><link>http://iloapp.play-time.nl/blog/bartsgemeenteblog?Home&amp;post=156</link><description><![CDATA[ Vanochtend zag ik François fietsen. Jaren geleden werkte hij in hetzelfde gebouw als ik. Een enkele keer schoof hij tijdens de lunch aan, om vervolgens het gesprek te domineren met zijn te luide stem. Vanochtend zag hij me niet en ik voelde geen aandrang om hem te roepen. De aanblik van zijn langs suizende dikke kale hoofd maakte de herinneringen weer los. Hij was sociaal gestoord en ik vond hem toentertijd onsympathiek. Toen hij vanochtend voorbij zwoegde op zijn degelijke fiets, dacht ik weer aan dat ene verhaal.
 François was ooit lange tijd heimelijk verliefd op zijn enige vrouwelijke collega. Haar aanspreken durfde hij niet, daarom begon hij haar na verloop van tijd intensief te stalken. De vrouw beklaagde zich bij de politie en haar baas, met twee gevolgen: het werd François via een gerechtelijke interventie verboden nog één voet in de straat van zijn collega te zetten en hij werd op het matje geroepen bij De Baas. Het eerste gevolg accepteerde hij. Het tweede liep slecht af. 
 François kwam de kamer van De Baas binnen en zag hem staan. Hij stond met de rug naar de deur gekeerd en zijn gezicht naar de glazen pui, die uitzag op de daken van de oude stad en de kunstig vormgegeven contouren van de nieuwe. “Zo François” sprak De Baas, nog altijd met zijn rug naar hem toe gekeerd, “Zo”. Stilte. De Baas begon rond te lopen in zijn veel te grote kamer, François liet de stilte en de ruimte op zich inwerken. Vanuit zijn binnenste voelde hij de behoefte opborrelen om de stilte te verbreken, de ruimte te vullen, een schreeuw. Het was een schreeuw, zo hard dat de kamer ineens veel kleiner leek, De Baas leek ineens heel dichtbij, François kon hem zo vanaf de deuropening waarin hij nog altijd stond bij zijn keel grijpen. Maar dat deed hij niet. Hij zag de verschrikte ogen van De Baas. Hij rook diens angst. Hij genoot er van. “François, waar is dit nou voor nodig? Zo gaan we hier niet met elkaar om. En we achtervolgen elkaar ook niet na het werk. Vind je niet?” “Ze hoeft alleen maar tegen me te zeggen dat ze dat niet wilt. Maar dat doet ze niet, dus vindt ze het niet erg” antwoordde hij. “En daarom belt ze de politie? Je bent niet goed wijs” brieste De Baas. 
   
 De laatste drie woorden haalden een trekker over in François’ borst. Juist die drie woorden waarmee hij al zijn hele leven werd getreiterd, werd afgeserveerd. De explosie liet een paar seconden op zich wachten. Toen pakte hij een presse-papier van het bureau, slingerde die naar het hoofd van De Baas met als gevolg dat een grote ster achterbleef in het binnenste paneel van de glazen pui, vlak boven zijn doelwit. 
 Stilte. 
 En François was weg. Niet goed wijs of sociaal gestoord, doet er niet toe, hij begreep meteen dat het geen slimme zet was. In de dagen die volgden werd het François verboden het gebouw van De Baas te betreden, kwam er een personeelsconsulent bij hem op bezoek om erover te praten, dat liep uit op bedreigingen aan het adres van de consulent en tenslotte kreeg François een soort straatverbod voor bepaalde delen van de stad en een dringend verzoek om in therapie te gaan. Dat laatste vond hij belachelijk want de rest van de wereld was veel gekker dan hij. Uit zelfbescherming trok hij zich daarom terug als een slak wiens voelsprieten worden gestreeld en zocht een huis in een andere stad. De stad waar hij me nu voorbij fietste. 
   
 Toen ik uit mijn herinnering opkeek was hij al weg. 
 ]]></description><pubDate>Thu, 10 Feb 2011 21:59:11 +0100</pubDate><category>Gebeurtenissen</category></item><item><title>Vrijheid</title><link>http://iloapp.play-time.nl/blog/bartsgemeenteblog?Home&amp;post=151</link><description><![CDATA[ Ik wilde een stukje over vrijheid schrijven. Dat kwam door Geert Wilders, mijn voormalige provinciegenoot. Ik vermeld dat even omdat dat volstrekt niet terzake doet. Net zo min als dit stukje. Geert Wilders stond in de rechtszaal. Ik heb de zaak niet gevolgd, hoewel het vrijwel onvermijdelijk was. Ik ben het geneuzel van Geert zat. Net zoals ik de overmaat aan voetbal en schaatsen op tv beu ben, ben ik Geert ook beu. In de commentaren via twitter las ik echter dat de vrijheid van meningsuiting het hot issue was tijdens de rechtszaak. En zoals dat gaat bij mij als ik tig keer het woord vrijheid zie staan, dan loop ik daar de hele dag over te mijmeren. Als een stukje appelschil dat tussen mijn tanden klemt, zo zette de 'vrijheid' zich vast tussen mijn hersencellen. Vrijheid dus. Ik begon te schrijven. Na een tijdje las ik mijn woorden terug en merkte dat het niks toevoegde. Iedereen die dezer dagen schrijft, schrijft over Geert en zijn vrijheid. Ik had een onnavolgbare redenering opgeschreven, die het niet verdiende gepubliceerd te worden. De conclusie was dat Geerts vrijheid een dogma is. Niets nieuws dus. Maar ik houd niet van dogma's. Ik houd wel van vrijheid. Dus Geert, geef die vrijheid terug, die van jou bevalt me niet.    
 ]]></description><pubDate>Wed, 09 Feb 2011 23:49:47 +0100</pubDate><category>Zinloos geschrijf</category></item><item><title>De Liefde</title><link>http://iloapp.play-time.nl/blog/bartsgemeenteblog?Home&amp;post=150</link><description><![CDATA[  Ik liep mijn wekelijkse wandeling naar mijn hotel. En zoals altijd passeerde ik mensen die zich zwijgend en gejaagd richting station haastten. En groepjes collega's die lachend over de stoep uitwaaierden nadat ze eerst de ballast van een dag werken van hun schouders hadden geschoven. Zo liep ik ook een drietal tegen het lijf. Van een afstand kwamen ze me vrolijk tegenmoet. Twee vrouwen en een man. Eén van hen straalde. Ik hoorde haar zeggen "dat is de liefde, hè". En werkelijk, ze leek wel licht uit te zenden in de kille duisternis van de stad. Aan hun lichaamshoudingen kon ik zien dat haar liefde er niet bij was, het waren gewoon collega's. Maar ze straalde.  
   
 Vrolijk geworden door die aanblik liep ik verder. In de verte zag ik een stel naderen. Ik zag dat het een stel was aan hoe ze naast elkaar liepen. Een beetje tegen elkaar aan, maar niet zoveel dat het het lopen hinderde. Waarschijnlijk had elk net zijn eigen kantoortoren verlaten en hadden ze elkaar op straat ontmoet. Met een innerlijke glimlach dacht ik aan 'de liefde'. Toen ze nog maar zo'n tien meter van me verwijderd waren zag ik tot mijn teleurstelling dat beiden strak vooruit keken. Waar ik verwachtte dat ze verliefd in gesprek zouden zijn, leken ze beiden alleen met zichzelf bezig. Ik passeerde ze en zag dat ze allebei een telefoon aan hun oor hadden, de linker aan haar rechteroor, de rechter aan zijn linkeroor. De linker luisterde, de rechter sprak. Ik liet hen achter me. 'Ach, de liefde' dacht ik. 
 ]]></description><pubDate>Wed, 02 Feb 2011 22:10:49 +0100</pubDate><category>Gebeurtenissen</category></item><item><title>Magnapop</title><link>http://iloapp.play-time.nl/blog/bartsgemeenteblog?Home&amp;post=148</link><description><![CDATA[ In een grijs verleden gingen we naar een concert van Magnapop, in het Noorderlicht in Tilburg. Ik moest daar aan denken omdat er een tweet over Magnapop voorbij kwam. Het was een memorabel concert. Niet vanwege Magnapop. Die deden erg hun best, waren ook best goed volgens mij en in elk geval oorverdovend hard. Nee, de gedenkwaardigheid van het optreden lag aan een MEISJE.    Zoals ik al zei, het concert was hard. Snoeihard. Het gaf daarom aanleiding aan allerlei mensen om fanatiek te crowd surfen en stage diven. In de omgeving van het podium was het een komen en gaan van door de lucht vliegende concertgangers. Naast mij stond dat meisje. Ze keek vol bewondering naar de stage divers en crowd surfers. Af en toe zette ze een aarzelend stapje richting podium, maar bedacht zich dan telkens en zette weer een stapje terug. Totdat ze, na ongeveer een uur, de grote stap waagde. Ze kroop het podium op, wat niet gemakkelijk was, want het was een vrij klein meisje. Bedremmeld keek ze vanuit de hoogte op de kolkende menigte neer. Ik zag haar een stapje terug doen. Toen weer een stap naar voren. Toen weer terug. Uiteindelijk, na iets wat een eeuwigheid leek, sloot ze haar ogen en sprong.      Net op dat moment week het springende publiek wat uit elkaar. Precies op de plek waar haar sprong had moeten eindigen ontstond een toevallige ruimte. De harde vloer van het Noorderlicht lachte haar toe, maar ze zag het niet. Haar ogen zaten stijf dicht. Een meter of twee voor me sloeg ze met haar hoofd op de vloer. Ze stond niet op. Geschrokken omstanders schraapten haar van de vloer en voerden haar af. Later op de avond zag ik haar zitten, wat achteraf, aan de zijkant van de zaal. 
 ]]></description><pubDate>Tue, 01 Feb 2011 15:46:34 +0100</pubDate><category>Gebeurtenissen</category></item><item><title>Hongarije en de gekozen dictatuur</title><link>http://iloapp.play-time.nl/blog/bartsgemeenteblog?Home&amp;post=147</link><description><![CDATA[  De Hongaarse regering beperkt de persvrijheid. En er worden nog wat andere maatregelen doorgevoerd om de invloed en macht van de zittende regering te versterken en die van de oppositie te beperken. Nu ken ik de huidige Hongaarse situatie niet zo goed, alleen maar door wat ik er van lees in de kranten, maar het komt me voor dat we hier met een typisch faalmechanisme van de democratie te maken hebben. Een gekozen vertegenwoordiging van het hele volk verwordt tot een dictatuur van de meerderheid. Falen van de democratie komt vaker voor, in verschillende verschijningsvormen. Zoals een hele tijd geleden bijvoorbeeld in Algerije, waar de (niet democratisch geachte) FIS democratisch werd gekozen en, gepaard met allerlei bloedvergieten, verboden werd door zelfbenoemde democraten, die vervolgens een niet democratisch gekozen regering vormden. 
 De Hongaarse situatie is dichter bij huis dan Algerije, omdat Hongarije EU-lid is en omdat het staatsbestel dat zich de laatste twee decennia ontwikkelde vergelijkbare trekjes heeft met het Nederlandse. Een regering met tweederde meerderheid in het parlement besluit wat hen goed dunkt, zonder rekening te houden met de wensen en opvattingen van de rest, eenderde van het parlement. Dan wordt er niet langer geregeerd op basis van uitwisseling van inhoudelijke argumenten, maar op basis van getalsmatige verhoudingen. Ik heb altijd geleerd dat democratie er is om de mening en belangen van het volk evenwichtig te vertegenwoordigen en dat meerderheden daarbij rekening houden met - en in uiterste gevallen bescherming bieden aan - minderheden. Dat kan volgens mij alleen wanneer de meerderheid open staat om naar de de mening van de minderheid te luisteren en deze mening mee te wegen bij de besluitvorming. Beperking van persvrijheid past daar sowieso niet bij. Vanuit zo’n benadering gezien, lijkt zich in Hongarije het begin van het einde van de democratie aan te dienen. 
 We zullen daar als EU-partner van Hongarije zeker een punt van moeten maken. Maar Nederland moet ook naar zichzelf kijken. Hier wordt de persvrijheid niet beperkt. Wel zie ik dat er in het huidige parlement besluiten worden genomen door een (heel krappe) meerderheid, die haaks staan op de opvattingen van de (krappe) minderheid. Niet op basis van argumenten en inhoudelijke afweging, maar op basis van de macht van het getal. Zo leidt een democratisch systeem tot iets waar het mijns inziens niet voor bedoeld was, een gekozen dictatuur. Dat zal bovendien leiden tot inconsistente besluiten over de langere termijn, want voor je het weet wordt de huidige minderheid gekozen tot meerderheid en vormt zij haar eigen dictatuurtje voor de volgende vier jaar. 
 ]]></description><pubDate>Wed, 05 Jan 2011 10:30:41 +0100</pubDate><category>Politiek</category></item></channel>
</rss>
